Σκέψεις, Μουσική και ... Άλλα...

" Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!" Ένα θεατρικό έργο πολύ επίκαιρο...  

ΑΣΤΕ ΜΕ ΜΟΝΟ Η μια αλήθεια έχει το χρώμα της στάχτης, η άλλη αυτό του πλανήτη. Όμως όλες οι αλήθειες από τη γη ως τη γη δεν αξίζουν όσο εκείνη η αλήθεια που δεν έχει το χρώμα τους, που αγνοεί πως ο άνθρωπος γίνεται χιόνι.

Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και μας αναστατώνουν τη ψυχή, χρειάζεται να  ξεφεύγει ο νους και να ενώνεται με τη μαγεία και το όνειρο εικόνων με τη συνοδεία μουσικής που μας γαληνεύει. Ας ξεπεράσουμε τις δυσκολίες που μας δημιουργεί η πεζή πραγματικότητα, γεμίζοντας λίγες στιγμές από τη ζωή μας με τους ήχους και τα χρώματα των λουλουδιών! Α.Χ.

Γράφει η Αργυρώ Χ. "Παιδιά της Ελλάδος παιδιά", ένα τραγούδι με τη Σοφία Βέμπο, αφιερωμένο σε εκείνους που πολέμησαν στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας το 1940. Ένα τραγούδι προς τιμήν εκείνων που πολέμησαν κάτω από αντίξοες συνθήκες εναντίον των δυνάμεων του Άξονα, χωρίς να υπολογίσουν τη ζωής τους.

Το  Dernière Danse, δηλαδή  " Τελευταίος χορός το οποίο ερμηνεύει με την εξωτική  φωνή της η  Indila, είναι ένα υπέροχο τραγούδι που σε μαγεύει, από τη πρώτη στιγμή που το ακούς ! Ο αγώνας του ανθρώπου για μια θέση στον ήλιο...  Α.Χ.

Prisoner Of The Road, Sivert Høyem Όταν θα φύγω θα φύγω μόνος Δεν υπάρχει κανείς ποτέ να επαγρυπνά για μένα Μόνο ο ήλιος τη δική μου λεπτή σκιά Και ο άνεμος έξω ανάμεσα στα δέντρα

Η αγάπη για τα βιβλία, ως στάση ζωής. Γράφει η Αργυρώ Χ. Οι αναζητήσεις μου στο κυβερνοχώρο με οδήγησαν στην εύρεση ενός βίντεο, με κινούμενα σχέδια, το οποίο διηγείται, με τρόπο  ευρηματικό, γλαφυρό και διασκεδαστικό, την ιστορία ενός ανθρώπου που καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του αγάπησε  τα βιβλία με πάθος. Που σύμφωνα με τον Edmund Burke (1729-1797), Βρετανό πολιτικό και φιλόσοφο : "Το μεγαλύτερο χάρισμα είναι το πάθος για το διάβασμα".

Φθινοπωρινές εικόνες από τη Σάμο. Γράφει η Αργυρώ Χ. Μετά από ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα αποφάσισα να αρχίσω να γράφω και πάλι σε αυτό το ιστολόγιο . Αρχής γενομένης με ένα βίντεο, στο οποίο παρουσιάζονται φθινοπωρινές  εικόνες, από το νησί του Πυθαγόρα τη Σάμο, ιδιαίτερη πατρίδα της μητέρας μου.

Κι έπαψεν η ξεφάντωση και πέρασεν η ώρα, και καθενείς στο σπίτι του επήγε εκεί στη χώρα.  Κι ο Ρήγας βάνει λογισμόν πολλά βαριά τον πιάνει, ίντα 'ναι κι ο τραγουδιστής τση νύκτας δεν εφάνη.

Το ξημέρωμα φτάνει απεσταλμένος! Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου είναι η μέρα του όχι απόγονοι της Σπάρτης! Αθήνας! και Κρήτης!

                                                                                                                                                   ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ Ήδη μεν και πρότερον πολλάκις επιστήσας την διάνοιαν εθαύμασα, ίσως δε ουδέ παύσομαι θαυμάζων, τι γαρ δήποτε, της Ελλάδος υπό τον αυτόν αέρα κειμένης και πάντων των Ελλήνων ομοίως παιδευομένων, συμβέβηκεν ημίν ου την αυτήν τάξιν των τρόπων έχειν, [2] εγώ γαρ, ω Πολύκλεις, συνθεωρήσας εκ πολλού χρόνου την ανθρωπίνην φύσιν και βεβιωκώς έτη

" Ξεφύλλισε νευρικά τα χειρόγραφα. Η ματιά του σταμάτησε σε έναν τίτλο, με κόκκινη και πάλι γραφή: "Τα μυστικά της αθανασίας - ιδέ βιβλίο συμβόλων. Τα μυστικά της αθανασίας είναι εδώ - μιλώ παρακάτω, βλέπε αποκρυπτογράφηση". Και δίπλα, μια φράση αινιγματική: " Ο χρόνος ερειπωμένος ανάμεσα στη ζωή την καταργημένη και στο άναρχο παρόν..."     Δεν κατάλαβε ποια σημασία μπορεί να είχε αυτή η φράση, έτσι μετέωρη, και έψαξε στις σημειώσεις, που οι περισσότερες ήταν στο περιθώριο. " Πρέπει βρω την εργασία μου ''Όνειρα - πλοηγοί της ψυχής", έγραφε. Και στην πίσω σελίδα, με πράσινη γραφή: "Να βρω τη σχέση ανάμεσα στο έγχρονο εφήμερο και στου αιώνες που κουβαλά η ψυχή, Το όνειρο: ένα γλυκό αρχετυπικό αρχέγονο ένα υλικό από την παραφροσύνη του σύμπαντος.Να το δω αυτό. Από την παραφροσύνη, ναι.  Μέσα στον ύπνο, η ψυχή υπάρχει έξω από το εφήμερο. Και η σκέψη του στον σκοτεινό Εφέσιο, "ζων δε άπτεται τεθνεώτος εύδων". Να βρω τα ...

SED ME AN ANGEL Ο Σοφός άντρας είπε απλά περπάτα σ' αυτό τον δρόμο Στην αυγή του φωτός Ο άνεμος θα φυσά στο πρόσωπό σου Καθώς τα χρόνια περνάνε Άκου αυτή φωνή από βαθιά μέσα σου Είναι το κάλεσμα της καρδιάς σου

Η  ΑΛΦΟΝΣΙΝΑ ΚΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ Στην απαλή άμμο Που γλείφει η θάλασσα Το μικρό της αχνάρι Δεν θα φανεί πια Ένα μονοπάτι μοναχικό

Ο Γιος της Σελήνης Ανόητος αυτός που δεν θα καταλάβει. Λέει ένας μύθος Ότι μια γυναίκα τσιγγάνα Ορκίστηκε στη Σελήνη Μέχρι το χάραμα. Κλαίγοντας ζητούσε Να έρθει η μέρα Να παντρευτεί έναν τσιγγάνο.